– समाजसेवी तथा सामाजिक अभियान्ता राजन अधिकारी
आमा केवल सम्झनामा सीमित रहने नाम होइन, उहाँ त हाम्रो जीवनको धड्कन हुनुहुन्छ। देखिनुहुन्न, तर सधैं महसुस भइरहनुहुन्छ। मेरी आमा खड्ग कुमारी अधिकारी आजभन्दा २८ वर्षअघि हामीलाई छोडेर जानुभयो, तर उहाँले छोड्नुभएको माया, संस्कार र प्रेरणा आज पनि हाम्रो हरेक कदममा जीवित छ।
हामी पाँचजना दाजुभाइ र एकजना बहिनी—जेठो दाजु नकुल, माइलो बद्री, म (उद्धव), कान्छो भाइ माधव र बहिनी सरिता—हामी सबैको जीवनमा आमाको अभाव एउटै पीडा हो। तर त्यही पीडाले हामीलाई अझ नजिक बनाएको छ। आमाको काखमा पाइने न्यानोपन गुमे पनि, हामीले एकअर्काको साथमा त्यो माया खोज्न सिक्यौं।
हाम्रो परिवारको आधार स्तम्भका रूपमा बुवा रत्नबहादुर अधिकारी हुनुहुन्छ, जसले आमाको अभावमा हामीलाई सम्हाल्नुभयो, हुर्काउनुभयो र जीवनको बाटो देखाउनुभयो।
बाल्यकालमा आमाको माया गुमाउनु भनेको शब्दले बयान गर्न नसकिने पीडा हो। तर हामीले त्यो पीडालाई केवल आँसुमा सीमित राखेनौं। बरु, हामीले आमाको नामलाई जीवित राख्ने एउटा संकल्प बनायौं—उहाँको सम्झनालाई सेवा र सद्भावनामा रूपान्तरण गर्ने।
आज हामीले आमाको नामबाट स–साना सामाजिक सेवाका प्रयासहरू गर्दै आएका छौं। कहिलेकाहीँ असहाय आमाहरूको उपचारमा सहयोग गर्ने, कहिलेकाहीँ खेलप्रति समर्पित युवाहरूलाई जर्सी वितरण गर्ने—यी सबै कामहरू साना लाग्न सक्छन्, तर हाम्रो लागि यी आमाको मायाको निरन्तरता हुन्।
हामीले अरू आमाहरूको अनुहारमा सानो मुस्कान ल्याउन सक्यौं भने, त्यही नै हाम्रो आमाप्रति साँचो श्रद्धाञ्जली हो भन्ने विश्वास छ।
जीवनले हामीलाई एउटा ठूलो अभाव दिएको छ, तर त्यही अभावले हामीलाई संवेदनशील बनाएको छ। हामीले बुझ्यौं—आमा गुमाउनु केवल व्यक्तिगत पीडा होइन, त्यो एउटा प्रेरणा पनि बन्न सक्छ, यदि हामीले त्यसलाई सही दिशामा प्रयोग गर्न सक्यौं भने।
आज हामी जहाँ छौं, जसरी सोचिरहेका छौं, त्यसमा आमाले सिकाउनुभएको माया, दया र मानवताको गहिरो छाप छ। उहाँले देखाउनुभएको बाटो नै हाम्रो मार्गदर्शन बनेको छ। त्यसैले हामीले गरेको हरेक सानो सेवा, हरेक सहयोग, हरेक प्रयास—सबै उहाँकै नाममा समर्पित छन्।
अन्ततः, आमा कहिल्यै टाढा जानुहुन्न। उहाँ त हाम्रा काममा, हाम्रा सोचमा, हाम्रा संवेदनामा बाँचिरहनुहुन्छ। हामी पाँच दाजुभाइ, एक बहिनी र बुवाको साथमा अघि बढ्दै गर्दा एउटै संकल्प बोकेका छौं। आमाको नामलाई केवल सम्झनामा होइन, सेवामा जीवित राख्ने।
किनकि आमा गुमे पनि, उहाँको माया कहिल्यै मर्दैन—त्यो त हाम्रो कर्ममा रूपान्तरण भएर सधैं बाँचिरहन्छ।
